« قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ » ؛ بگو : من هيچ گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمىكنم جز دوست داشتن نزديكانم . گفت : به راستى شما همان « قربى » هستيد ؟ ! حضرت فرمود : آرى ! « 1 » سند دوم : ابوكريب ، از مالك بن اسماعيل ، از عبدالسلام ، از يزيد بن ابى زياد ، از مقسم نقل مىكند كه ابن عباس گويد : روزى انصار در مقام خودستايى مىگفتند كه ما چنين و چنان كرديم . ابن عبّاس - يا عبّاس ؛ اين ترديد از عبدالسلام است - در پاسخ آنان گفت : ما از شما برتريم . اين سخن به سمع مبارك پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله رسيد . به مجلس آن‌ها وارد شد و فرمود :

--> ( 1 ) . اين روايت را ابوحيّان با سندى قوى و قطعى نقل كرده است ، آن جا كه سخن حق را يادآور شده و مىگويد : و به همين معنا على بن الحسين بن على بن ابىطالب عليهم السلام قائل شده ؛ آن گاه كه براى اسارت به شام برده شد ، به اين آيه استشهاد كرد ؛ البحر المحيط : 7 / 516 .